Stichting Schildpad
Schildpadden zijn gevoeliger dan u denkt!

Dagboek
Eerste luchtbrug reis naar Carapax - Italie

Dagboek eerste schildpadden luchtbrug naar Carapax Italië

26 Juni 2001 - De voorbereiding
27 Juni 2001 - De vliegreis
28 Juni 2001 - Het uitzetten van de schildpadden
Andere dagen
Bedankt ...

26 juni 2001
Na een lange intake periode van ongeveer twee maanden treffen wij vandaag de laatste voorbereidingen om de bij ons aangebrachte schildpadden naar Italië te vliegen. Om drie uur was de pers uitgenodigd, daarom begonnen wij al enkele uren eerder met alle voorbereidingen zoals de laatste schoonmaak van de transportkisten. Met z’n vieren gingen we dan ook hard aan de slag. Patrick en Clasien hielden zich bezig met na de schoonmaak bezig met het op maat snijden van piepschuim vullingen voor de kisten en de bekleding met nopjes folie om de kisten te isoleren en te zorgen dat de schildpadden niet te veel ruimte in de hoogte zouden hebben zodat de dieren tijdens de reis niet op elkaar zouden kunnen klimmen. Op alle mogelijke manieren hebben wij ons strikt gehouden aan het IATA (International Air Transport Association) reglement voor dierentransporten. Om drie uur kwamen een aantal reporters om aandacht te schenken aan ons initiatief. Ook waren er twee dames van de AVRO, zei kwamen een reportage maken van het traject naar Schiphol. Het leuke hiervan was dat Niobe en Annemiek beide niet alleen maar zich hebben bezig gehouden met het verslaan en het maken video en foto opnamen, maar ze boden ook een zeer welkome helpende hand. Terwijl Ruud de schildpadden uit de bassins viste bij een temperatuur van ± 40 graden in de kas met een luchtvochtigheid van meer dan 80%, werd ik door Annemiek en Niobe bijgestaan met het inpakken van de dieren. Alle dieren werden op soort, maat en geslacht gesorteerd. Na het verpakken werden de dieren in een koel en donker tuinhuisje geplaatst om ze rustig te houden. Rond zeven uur in de avond werden de dieren geplaatst in een door Tuincentrum de Bruin ter beschikking gesteld bus en vertrokken wij met z’n vijven (Clasien moest helaas iets eerder weg) naar het KLM dierenhotel op Schiphol Airport. Na een voorspoedig rit waren we rond halfacht op de plaats van bestemming. De dieren moesten de avond van tevoren gebracht worden omdat ze tenminste vijf uur voor vertrek van het vliegtuig aanwezig moesten zijn, en het dierenhotel pas weer om zes uur in de ochtend open gaat. Helaas was het niet meer mogelijk om Niobe en Annemiek mee naar binnen te nemen voor opnames. De pers begeleiding was helaas al vertrokken. Na het vertrek van de beide dames van AVRO die ons fantastisch hebben geholpen en dit eerste transport mede tot een onvergetelijke ervaring hebben gemaakt gingen wij de papieren in orde maken op de diverse afdelingen. Toen alle papieren in orde bleken te zijn hebben we de 41 kisten met 151 schildpadden uitgeladen, na de kisten te hebben voorzien van de benodigde stickers. Om halftien was alles afgerond en zijn wij, Ruud, Patrick en ik huiswaarts gegaan, alwaar Patrick en ik ons verder hebben voorbereidt op de vlucht van de volgende morgen.

27 juni 2001
Om halfzes vertrokken wij beiden naar Schiphol Airport waar wij ons moesten inchecken voor vlucht KL1597 naar Rome FCO. Wij hadden de medewerkers van het KLM dierenhotel gevraagd ons te melden of de dieren in het vliegtuig aanwezig waren voordat het vliegtuig zou vertrekken. Vlak voor de start van de motoren melde de gezagvoerder via de intercom de bijzondere lading. Het vliegtuig vertrok uiteindelijk 5 minuten te laten, maar landde na een rustige vlucht tien minuten eerder in Rome. In Rome aangekomen werden wij door middel van een telefoontje direct verwelkomd door de directeur van Carapax, Dott. Donato Ballasina. Hij stond buiten met de auto te wachten om ons op te pikken om gezamenlijk naar de Cargo afdeling te gaan. Toen wij langs de ramen van de terminal liepen zagen wij ons vliegtuig staan, ook zagen wij dat onze schildpadden al waren uitgeladen en naast het vliegtuig stonden om te worden getransporteerd naar de douane bij de cargo afdeling. Het was ondertussen tien uur in de morgen. Om 10.15 uur kwamen wij buiten op het perron alwaar wij zeer enthousiast welkom werden geheten door Donato en Monica. (Specialiste in o.a. roodwangschildpadden) Op de diverse afdelingen waren we in no time klaar met de papierwinkel. Daar garandeerde ze ons uiterlijk om 11.00 uur de dieren te hebben. Maar niks van dat alles. Door de drukte werd ons vliegtuig niet gelost verklaard en werd de lading niet vrij gegeven. Uiteindelijk na zo’n drie uur wachten werden de dieren met “voorrang” gelost bij de douane. Alles bleek perfect in orde wat zelfs een compliment van de douane tot gevolg had. De dieren waren in gelukkig allen in een blakende gezondheid. Ze hadden ze tijdens de wacht periode keurig op een schaduwrijke plek koel gehouden. De dieren werden uiteindelijk in de klaarstaande Ford Transit van Carapax geladen, waarna wij ons met gezwinde spoed gereed maakten voor de twee en een half uur durende reis naar Massa Marittima in Toscane. Om exact vijf uur kwamen wij aan op Carapax. Na een warm onthaal werden de dieren uitgepakt en in de quarantaine geplaatst voor een controle op aantal, soort en gezondheid. Alle klopte gelukkig als exact, alle soorten en desbetreffende aantallen waren aanwezig. Toen wij aankwamen stonden er twee ex-eigenaren te wachten. Peter en Evelien hadden hun vakantie gepland in Toscane om hun schildpadden zelf in de daarvoor bestemde vijver los te laten. Na de uitvoerige controle van de dieren werden de twee schildpadden, Pummel en Mannetje, gepakt en zijn we met Peter en Evelien de dieren los wezen laten. Peter zette deze actie op video terwijl ik enige foto’s maakte. Binnenkort zal er van het los laten van deze dieren op onze homepage, www.schildpad.nl, een door Peter gemaakt video worden getoond. Na het los laten kwamen beide schildpadden nog even richting Evelien zwemmen en daarna zelfs nog even naar Peter, waarna de dieren het ruime sop kozen. Bij de terugkomst bij de entree hebben we nog enige tijd even na zitten praten om daarna afscheid van elkaar te nemen. Langs deze weg willen wij, Stichting Schildpad en Carapax, Peter en Evelien enorm bedanken voor hun bezoek en hun steun aan de “schildpaddenluchtbrug”. ’s-Avonds zijn we in het schilderachtige Massa marittima met de directeur van Carapax een hapje wezen eten, om daarna van onze welverdiende nachtrust te genieten in ons hotel Duca d’Alba.

28 juni 2001
Na het ontbijt trokken Patrick en ik de stoute schoenen aan om gezamenlijk de afdaling naar het 300 meter lager en 5 kilometer verderop gelegen Carapax te bewandelen. De driekwartier durende afdaling door dit schitterende gebied was beslist geen straf ondanks de overweldigende temperatuur van 30 graden, en dat om tien uur in de morgen….. Vlakbij Carapax hoorde we de ooievaars al klepperen. Naast de schildpadden heeft Carapax ook een fokkerij van lokale Toscaanse ezels en een enorme volière met een grote kolonie ooievaars. Dit is één van de grootste Europese broedstations voor deze prachtige dieren. Alleen dit jaar al zijn er hier 21 jongenooievaars geboren. De jongen van vorig jaar worden binnenkort vrijgelaten en zullen voor hun verdere leven Carapax en de directe omgeving als broedplaats aanhouden. Dit project is mede mogelijk gemaakt door de Europese gemeenschap. Met nog zo’n twee kilometer voor de boeg kwamen we toevallig Ettore tegen in een auto van Carapax, hij was zo vriendelijk ons een lift voor het laatste stuk te geven. Op het centrum aangekomen togen Patrick en ik naar zone 5 waar de verblijven van de vrijwilligers zijn gevestigd. (Carapax in verdeeld in een zestal zones.) De dag eerder hadden wij al met Antoine kennis gemaakt die zich ook, net zoals Monica, bezig houdt met de moerasschildpadden. Met hem maakten wij de afspraak de dieren na de middagsluiting van 12.00 tot 16.00 uur zouden loslaten. De middagsluiting is ingesteld doordat de schildpadden op het park, meer dan 8.500 zich tijdens de enorme hitte gedurende deze uren zich gaan verschuilen, en het voor de werknemers niet acceptabel is om te werken. Om ongeveer halfvijf begonnen we de schildpadden uit de quarantaine te halen en over te plaatsen in kisten, waarna we met de auto de dieren naar het Florida Lake brachten. Door allerlei problemen met de lokale politiek is het nog niet gelukt om de Louisiana Lake rescue fascility aan te leggen. Hierdoor worden nu de dieren de dieren nog ondergebracht in het Florida Lake. In de loop van juli worden eerst nog drie andere vijvers voor de bijtschildpadden verder uitgegraven. Eind juli verwacht Carapax uiteindelijk de benodigde toestemming te hebben om de laatste hand te leggen aan de realisatie van het 5ha grote Louisiane Lake. Aangekomen bij de vijver waar onze schildpadden losgelaten zouden worden werden de kisten uit de auto geladen en naar de oever van de vijver gebracht. Tientallen gierzwaluwen volgden onze werkzaamheden alsmede diverse koppels prachtige koninginnepages. Nabij deze nagebootste en streng gecontroleerde artificieel aangelegde habitat voor onze schildpadden zag het er letterlijk groen van de hagedissen. Voor de liefhebbers Lacerta muralis en Lacerta viridis. Voordat we bij de oever van de bewuste vijver aankwamen moesten we door een tweetal hekken, die duidelijk een veilige afzetting zijn voor eventueel wat te nieuwsgierige schildpadden die willen ontsnappen. Ook zijn de omheiningen aan de bovenzijde voorzien van schrikdraad. Dit om allerhande wilde predatoren geen vrij spel te geven. Deze wilde predatoren zijn onder andere: stekelvarkens, dassen, bunzingen, vossen en nog veel meer. Ook dienen deze afrasteringen om de ezels door het terrein te geleiden opdat de vegetatie tussen de diverse omheiningen op een natuurlijke manier in toom gehouden wordt. Uiteindelijk stonden dan alle kisten op de oever, alle dieren werden stuk voor stuk op het land neergezet op zo’n één à twee meter van het water. Het is voor de dieren belangrijk om zelf naar het water te lopen in verband met stress. Sommige schildpadden verkozen echter de verkeerde richting, maar na enkele minuten waren alle schildpadden het water in gelopen. Na ongeveer een half uur togen wij weer naar de auto waarin nu alleen Antoine en Monica met lege kisten naar beneden reden richting de quarantaine. Patrick en ik zijn naar de keuken in zone 5 gegaan om daar verder kennis te maken met de hier aanwezige vrijwilligers. Dezelfde avond zijn wij ter afsluiting van het eerste transport een hapje wezen eten met de heer Ballasina.

Andere dagen
De overige tijd van ons verblijf op Carapax hebben wij besteed aan de benodigde gesprekken over onder andere het continueren en uitbouwen van de samenwerking en vriendschapsband met Carapax en het gezin Ballasina. Dit heeft tot gevolg dat we de mogelijkheid kregen om dit jaar alleen al nog zo’n vier transporten te doen. Echter door drukte vanuit onze kant is het mogelijk om een tweetal transporten uit te voeren. In de bijzondere schildpaddenwereld heerst op één of andere manier een jammerlijke jalousie over wat de één doet en is het bijna gemeengoed om elkaar over alles negatief te bekritiseren en tot aan de grond toe af te branden. Dáárom is Stichting Schildpad ongelooflijk gelukkig met de nauwe samenwerking met RANA en RANA’s Carapax en SOPTOM. (De Franse schildpadden organisatie) Deze zakelijke (naar woord in dit geval) relatie is nu al uitgegroeid tot een vriendschappelijke band op basis van wederzijds vertrouwen en respect. Niet voor niets hebben RANA en Stichting Schildpad zich voor de komende tien jaar aan elkaar gebonden. En willen wij mondiaal gezien gezamenlijk fantastische dingen realiseren.

Bedankt
Namens het bestuur en directies van Stichting Schildpad, RANA en Carapax willen wij iedereen enorm bedanken die deze eerste en onvergetelijke luchtbrug mogelijk heeft gemaakt door zijn of haar schildpadden aan ons toe te vertrouwen of door iedere vorm van steun met in het bijzonder: Tuincentrum gebroeders de Bruin uit Eemnes, het Aquarium Distributie Centrum uit Ooltgensplaat en natuurlijk Stichting AAP.

© 2001 Stichting Schildpad
Terug naar boven

Ga naar de homepage